پر می‌کشد دلم به تمنای نیزه‌ات

دنیای دیگری شده دنیای نیزه‌ات

جانی بده دوباره... به من نه، به دخترت

تا جان نیامده به لبش پای نیزه‌ات

ترسانده است فاطمه یِ کوچک تو را

خون‌های جاری از قد و بالای نیزه‌ات

یک بوسه بود سهم من از آن گلوی خشک

باقیش گشته قسمت لب‌های نیزه‌ات

با دست خطِ نیزه و خونِ گلوی تو

افتاده است هر قدم امضای نیزه‌ات

لج کرده است تیزی سر نیزه با سرت

چیزی نمانده از تو و دعوای نیزه‌ات

چرخیده است دیده ناپاکشان به ما

این قوم پست بعد تماشای نیزه‌ات