به جز از باغ حسنت گل نچیدم گل نمیچینم
رخت را بس که میبینم گمان کردم نمیبینم
سزد در هر نفس گردم هزاران بار قربانت
به امیدی که یکبار از کرم آیی به بالینم
به خاک پات سوگند از کدامین کوچه میآیی
که گردم گرد و بر خاک ره آن کوچه بنشینم
اگر جانم رود از تن نشاید مهر تو از دل
که رسم عاشقی پیش از ولادت بوده آیینم
تمام لحظههای عمر شد جان کندنم بیتو
تو بازآ تا به پیکر باز آید جان شیرینم
نمیدانم که بودم کیستم آنقدر میدانم
تویی بودم تویی هستم تویی عشقم تویی دینم
دعای عهد خواندم عهد بستم با تو یا مولا
که بازآیی و گل ریزم به پات از روی خونینم
بیا، تا کی صدای مادرت آید ز پشت در
بگو تا کی سر جد تو را بالای نی بینم
دعا کردم به تعجیل ظهورت دیدمای مولا
که نام تو دعایم بود و یادت بود آمینم
به چشم «میثم» دل خسته اشک انتظاری ده
اگر چه اشک هم دیگر نخواهد داد تسکینم
شاعر:غلامرضا سازگار
من را دوباره راهی تا قبر او کنید
از باب قبله با حرمش رو به رو کنید
جز لحظههای مویه بر او قیمتی نداشت
گر شرح زندگی مرا مو به مو کنید
هنگام دفن کردن من نوحه دم دهید
چشم مرا به مرثیه صاحب سبو کنید
بعد از وفات بر سر خاکم نایستید
در خاک کربلا بدنم جستجو کنید
او روز حشر با تن بیسر که میرسد
من را ذبیح مقدم او از گلو کنید
یک روز میرسد همه اهل حسینیه
در ظّل عرش با خود او گفتگو کنید
شاعر:محسن حنیفی
سلام،به پایگاه شعر و مرثیه اهل بیت،نینوا خوش آمدید.