دلش دریای صد‌ها کهکشان صبر

غمش طوفان صد‌ها آسمان ابر

دو چشم از گریه همچون ابر خسته

ز دست صبر ِزینب، صبر خسته

صدایش رنگ و بویی آشنا داشت

طنین ِموج آیات خدا داشت

زبانش ذوالفقاری صیقلی بود

صدا، آیینهٔ صوت علی بود

چه گوشی می‌کند باور شنیدن؟ 

خروشی این چنین مردانه از زن

به این پرسش نخواهد داد پاسخ

مگر اندیشهٔ اهل تناسخ: 

حلول روح او، درجسم زینب

علی دیگری با اسم زینب

زنی عاشق، زنی اینگونه عاشق

زنی، پیغمبر ِقرآن ناطق

زنی، خون خدایی را پیامبر

زن و پیغمبری؟ الله اکبر

شاعر:مرحوم قیصر امین پور