حضرت رقیه (س) -شهادت


 نیزه دارت به من یتیمی را، داشت از روی نی نشان می‌داد

زخم هرچه گرفت جان مرا، هر نگاهت به من که جان می‌داد

تو روی نیزه هم اگر باشی، سایه‌ات همچنان روی سر ماست

ای سر روی نیزه!‌ای خورشید! گرمیت جان به کاروان می‌داد

دیگر آسان نمی‌توان رد شد، هرگز از پیش قتلگاهی که... 

به دل روضه خوان تو -که منم-، کاش قدری خدا توان می‌داد: 

سائلی آمد و تو در سجده، «انّمایی» دوباره نازل شد

چه کسی مثل تو نگینش را، این چنین دست ساربان می‌داد؟ 

کم کم آرام می‌شوی آری، سر روی پای من که بگذاری

بیشتر با تو حرف می‌زدم آه، درد دوری اگر امان می‌داد

شاعر:رضا يزداني